Czy słyszałeś kiedyś o pasażerach, którzy otrzymali darmowy bilet do nieba (pierwszą klasą) i od razu go znienawidzili?
Ja nie. Nadal.
Niedawno poleciałem nowym Airbusem A350 w konfiguracji SWISS Senses z Zurychu do Bostonu. Kabina wygląda stylowo. Nowoczesny. Prywatny. Wszyscy tak mówią.
Dostałem miejsce 1D. Centralny apartament dwuosobowy. Ładne miejsce. Cichy.
Klasa ekonomiczna była pełna. Zła praktyka biznesowa? Może. Skuteczna strategia? Niewątpliwie. Dlatego ulepszenia operacyjne zostały rozdane jak cukierek. Od ogona. Od środka. Do pierwszej klasy.
Dołączyło do mnie jeszcze dwóch pasażerów. Jeden już tam siedział. Drugi… przybył z miną, jakby podano mu niejadalną cytrynę.
Zajął miejsce 1A. Tuż przede mną.
Stewardesa przywitała go ciepło. Zapytałem, czy to jego pierwszy raz w pierwszej klasie SWISS.
Odpowiedział, że nie, nie pierwszy. A jego pierwsze słowa były jednoznaczne: „Nie podoba mi się to”.
Nie „inne uczucie”. To nie wymaga nawyku.
Nienawiść.
Kontynuował narzekanie. Nazwał to pudełkiem. Więzienie. Przeklinał stewardessę przez około pięć minut, po czym zadzwonił do rodziny i ponownie złożył skargę. Na pokładzie. Na wysokości 40 000 stóp.
To dziwne w miejscach publicznych.
Siedziałem i patrzyłem, zastanawiając się, czy powinienem coś powiedzieć. Ale co dokładnie? „Hej, kolego, masz szczęście”. Zbyt proste. „Jestem pewien, że miejsca w klasie biznes wydawałyby ci się teraz cudowne”. Zbyt pasywno-agresywny.
Dlatego milczałem.
Nie zatrzymał się. Nawiasem mówiąc, podczas snu korzystał z przesuwanych drzwi, aby zapewnić sobie prywatność. Co jest ironią losu, gdy się nad tym zastanowić. Zależy Ci na otwartej przestrzeni w ciągu dnia? OK. Ale zamknij je szczelnie na noc. Zrób z niego kokon. Pudełko. Pokój osobisty.
Po co walczyć z designem, skoro go używasz?
Miał właśnie wylądować. Główna stewardessa obeszła siedzenia. Zapytałem, jak minął lot. Standardowa procedura. Grzecznie. Oczekiwany.
Facet spojrzał na nią, podniósł rękę, potrząsnął nadgarstkiem na boki. Uniwersalny gest „to tyle”, „przeciętny”, „nie pytaj”.
Znów narzekał. Nie powiedziałem miłego słowa załodze, która swoją drogą spisała się świetnie.
Ludzie mają prawo do swojej opinii. Każdy to ma. Kupiony za pieniądze, mile lub po prostu szczęście. Ale otrzymujesz bezpłatną aktualizację i zachowujesz się, jakbyś został oszukany? To wydaje się trochę… niewdzięczne. To jak ugryźć rękę, która właśnie dała ci stek.
Chciałem mu powiedzieć, że ktoś, kto zajmuje miejsce w klasie biznes na otwartym planie – gdzie można go oglądać i gdzie jest się widocznym – chętnie zamieniłby tę prywatność na pudełko. Tam, gdzie jesteś zmuszony do interakcji, gdzie jesteś częścią wspólnej przestrzeni, zgodzisz się na taką samotność z dnia na dzień.
Ale nic nie powiedziałem.
To nie moja sprawa.
Jest tu lekcja. Ukryty w skargach.
Chcemy różnych rzeczy. Niektórzy lubią gwar społeczny. Inni pragną bunkra. Żadna z opcji nie jest obiektywnie gorsza. Po prostu inny.
Ale facet naprzeciwko? Dostał to, co dostał. Bezpłatny przejazd na przód samolotu. Miejsce osobiste. I spędził cały lot walcząc z tym.
Być może jest to prawdziwa historia. Nie o samolocie. Nie o krześle.
A co do postawy.
