Topienie wymaga ciepła. I węgiel też. Samo wrzucenie rudy do ognia i czekanie na złoto na Zachodzie nie zadziała. Potrzebowali swobodnego przepływu stopionego metalu. Użyli więc węgla drzewnego.
Dlaczego? Prosta logistyka. W początkach zachodniego górnictwa nie było ciężarówek ani kolei. Były muły i złe drogi gruntowe. Nosić surowe drewno? Twardy. Zajmuje dużo miejsca. Strata czasu. Nosić węgiel? Łatwo. Gęsty. Skuteczny. Lasy były wtedy gęste. Wszędzie rosły krzewy. Więc zostali spaleni.
W rezultacie powstała sieć pieców pokładowych. Kamienne piece, okrągłe i uparte, wbudowane w wzgórza.
Miesiąc rozpadu
Wewnątrz ułożyli surowe drewno. Gałęzie. Rejestrowanie pozostałości. Śmieci. To, co dla rolnika było bezużyteczne, dla huty stało się złotem. Potem czekali. Pozwolili, aby konstrukcja się tliła.
To nie był szybki pożar. Zajęło to miesiąc. Może więcej. Pozwalasz, aby ogień pożerał drewno powoli i w kontrolowany sposób, aż pozostanie tylko czysty węgiel. Następnie pozwolono im ostygnąć. Ostrożnie. Otwórz drzwi zbyt wcześnie, a zniszczysz partię.
Piece te zawsze znajdowały się w pobliżu drzew. Nigdy w pobliżu miasta. Taniej było transportować produkt końcowy niż surowce.
Te szczególne ruiny nie bez powodu nazwano piecami węglowymi Tehope. Zbudowany w 1875 roku, wysyłał paliwo do hut w Kalifornii, czterdzieści mil dalej. Długa droga do przebycia na ten czas. Pracowali do końca dekady, produkując „czarne złoto”, aż do wyschnięcia rynku lub wyczerpania się drewna.
Ziemia i czas
Czy trwały wiecznie? Nie. Nic tutaj nie trwa wiecznie.
Stały jeszcze w latach 80. Zdjęcia to potwierdzają. W latach 90. niektóre zaczęły się rozpadać. Czy byli to wandale? Może. Ludzie lubią niszczyć rzeczy. Ale nie zapominajcie: ziemia się trzęsie. Trzęsąc się gwałtownie.
W tym obszarze występują trzęsienia ziemi. O magnitudzie 5 i 6, czasem więcej. Kamień pamięta każdą wibrację. Ściany pochylają się, pękają i w końcu poddają się grawitacji. To nie była tylko złośliwość. To była geologia.
Kamień przetrwa, dopóki już nie przeżyje.
Krążą także pogłoski o piecu wapienniczym. Po lewej stronie patrząc na obiekt z drogi. Teraz to tylko kupa gruzu. Bez twarzy. Zapomniany. Rozwiązaniem jest wapno. Tlenek wapnia. Aby go uzyskać, wapień jest spalany. Ziemia tutaj jest wapienna. Po co szukać paliwa i surowców gdziekolwiek indziej? Ogrzewając CaCO3, otrzymujesz CO2 i to, czego potrzebujesz do budowy. A może dla samych piekarników. Nigdy nie dowiemy się tego na pewno.
Droga do ruin
Dotarcie tam to połowa historii. Droga przez przełęcz Wheeler przebiega przez Góry Wiosenne. Surowy. Prawdziwy.
Zacznij w Pahrump. W centrum miasta. Znajdź miejsce, gdzie SR 372 łączy się z SR 160. Skręć w Crawford Way. Wydawałoby się, że to nic specjalnego, po prostu droga prowadząca na wschód. Przejedź 0,3 mili. Skręć w prawo w Wilson Road. Obrót powierzchni. Nie przegap.
Przejedź 0,8 mili. Na skrzyżowaniu skręć w lewo w Wheeler Pass Road.
Teraz mila jest coraz dłuższa. 9,5 z nich. Na skrzyżowaniu z Clark Canyon Road natkniesz się na kanał odwadniający. Zostań w lewo. Pozostań na Wheeler Pass Road. Tutaj asfalt cię zdradza. Droga robi się wyboista. Powolny. Potrzebujesz wzrostu. Twój samochód powinien unosić się na skałach i wąwozach.
Pójść dalej. Do kanalizacji. 4,6 mili.
Po twojej lewej stronie.
Zobaczysz piekarniki. Jeśli wiesz czego szukać. Tylko kamienne kręgi na pustynnym tle. Duchy przemysłowej przeszłości, które niewiele dbały o krajobraz.
Nadchodzi ze wschodu? Przez USA 95? Może. Ale będziesz potrzebować napędu na wszystkie koła. Duży prześwit. I dużo cierpliwości.
Niektóre rzeczy nie są warte ceny paliwa.
