Ga naar Newfoundland. Vind het Grote Noordelijke Schiereiland. Loop naar Flower’s Cove. Het is een kleine plaats, rustig en volkomen uniek.
Dit vind je nergens anders. Er is ergens nog een plek, misschien twee, maar hier? De kustlijn bevat fossielen van enkele van de meest primitieve levensvormen op aarde. Het zijn trombolieten. Grijze stenen broodjes. Zeshonderdvijftig miljoen jaar oud. Dat getal wikkelt je er omheen, of niet, maar de leeftijd valt niet te ontkennen. De naam betekent ‘geklonterde structuur’. Eenvoudig genoeg.
Men denkt dat ze de eerste wezens op aarde zijn die vrije zuurstof vrijgeven.
Vóór die lucht? Verstikkend. Na hen? Ademend. Ze versloegen de dinosauriërs met tweehonderdvijfentwintig miljoen jaar. Laat dat even zitten. Geen T-Rex, geen Jurassic Park. Alleen deze stolsels.
Niet alleen rotsen
Ze zijn niet klein. Drie of vier meter in doorsnee, deze dingen.
Sommige zijn gebroken, verbrijzeld door de tijd of het getij. De meeste behouden hun vorm: een cirkelvormig centrum omringd door wiggen zoals taartpunten. Mensen noemen ze ‘levende rotsen’. Een beetje dramatisch? Misschien. Maar ze zijn gemaakt door eencellige micro-organismen, oude micro-organismen, die calciumcarbonaat uit het water halen om deze lagen te bouwen. Langzaam werken. Effen grijze resultaten die eruitzien als afgeplatte rotsblokken die zijn achtergelaten door de boodschappen van een reus.
Kijk dichterbij.
Donkerdere rotsen liggen vlakbij. Glaciale onregelmatigheden. Ronder. Op een andere manier ouder? Afgezet door de Pleistocene gletsjers, worden ze afgewisseld met de trombolieten, waardoor het oog een beetje in de war raakt. Welke is welke?
De huid van de Ouden
Raak ze aan. Nou ja, misschien eerst eens kijken. De oppervlakken bevatten vage, onregelmatige afdrukken. Korstmossen klampen zich vast op willekeurige plekken en voegen een vleugje leven toe aan het oude. De voren? Het kunnen afvoerkanalen zijn van eb en vloed. Scheuren. Slijtage door eeuwenlang zout.
De grotere? Misschien is het niet één wezen, maar zijn er meerdere gemeenschappen bij elkaar gebleven, die in de loop van de eeuwen zijn samengevoegd. En de jongere exemplaren? Holen. Tunnels gemaakt door metazoïsche organismen uit de prehistorie. Kleine gravers, lang geleden verdwenen, maar hun tunnels zijn er nog steeds. Met wie dacht je dat je dit strand deelde?
Hoe kom je er?
Steek de Marjoriebrug over. Het is van hout. Rood en wit geschilderd. Pittoreske. Een promenade leidt je naar de overkant. Dan begint het korte parcours.
De trombolieten wachten.
In het zuiden, aan de overkant van de baai, zijn er nog meer. Aan de andere kant schuilt nog een grote verzameling. Je ziet wat je ziet, maar de rest wacht in het water, stil en grijs, en ademt de lucht in die ze hebben gecreëerd.
