Hete zomerdag. Waar ga je heen?
De stad rekent nu voor alles. De lido’s zitten vol. De vijvers hebben wachtlijsten die tot volgende week reiken. Je controleert de kaartjes, betaalt de premie en staat toch schouder aan schouder met drieduizend andere zwetende vreemden.
Maar er is nog een andere optie. Eén waarvoor geen creditcard nodig is.
De Theems.
Het klinkt roekeloos, toch? Ik dacht vroeger hetzelfde. Een duister, getijdenlint dat door beton en staal snijdt. Wie zwemt daar? Wat denken ze? De rioolrisico’s? De koudeschok? De geschiedenis van industrieel afval?
Ik had het mis. Niet over het rioolwater, daar hebben we mee te maken. Fout over de mensen.
Blijkt dat gewone Londenaren het doen. Leraren, verpleegsters, studenten, gepensioneerden. Fiona Jones woont in Twickenham. Ze springt al vier jaar achter elkaar van de oever bij Teddington Lock. Het hele jaar door.
“Het is een echte connectie waarbij je even weg bent van alles”, zegt Jones.
Ze is niet de enige. De zwemmers zijn vriendelijk. De rivier is er altijd. Gratis toegang. Dat doet ertoe.
Een statusverandering
Sinds 15 mei is een deel van de rivier achter de YMCA in Kingston een officieel zwemwater.
Vroeger kon je zeker zwemmen. Je deed het gewoon met wat meer angst.
Nu steunt de wet u.
Simon Griffiths van Outdoor Swimmer Magazine heeft hierop aangedrongen. Hij is lokaal. Hij wilde dat mensen met vertrouwen konden zwemmen.
Hier is de deal met de officiële benaming. Het Milieuagentschap houdt nu toezicht op het water. U kunt een diagram bekijken voordat u zich omkleedt. Het is meestal schoner dan je denkt.
Het belangrijkste probleem blijft regen. Wanneer het giet, treden de overstorten van het riool in werking. Dat is onvoorspelbaar. De meeste lokale bewoners gebruiken alleen hun hoofd. Sla de duik over als het de afgelopen 48 uur hevig heeft geregend. Gemakkelijk genoeg.
Als de kwaliteit achteruit gaat, wordt iemand gedwongen om onderzoek te doen. Vervuilers worden juridisch onder druk gezet.
Londen is niet de enige stad die dit doet. Parijs heeft onlangs de Seine geopend. Actievoerders in Berlijn willen hetzelfde voor de Spree. Zürich en München zwemmen al jaren in open rivieren.
Het is een stedelijke trend.
Zwem niet alsof het een zwembad is
Defra – de overheidsafdeling die zich bezighoudt met milieuzaken – moest de status van Kingston ondertekenen. De lokale bevolking bewees dat duizenden daar al aan het zwemmen waren. Dat hebben ze altijd gedaan.
Nu moeten we slim zwemmen.
Dit is geen gechloreerd vierkant.
Het water is diep. Het is koud. Schepen passeren.
Griffiths zegt het ronduit: Jij bent verantwoordelijk voor jouw veiligheid. Wat voor een doorgewinterde rivierloper goed voelt, kan een beginneling angst aanjagen. Een koude shock is reëel. Het maakt het rivierverkeer niet uit of je naakt bent.
Toch krimpen mensen in elkaar.
Het National History Museum verklaarde de Theems in 1957 biologisch dood. Dat beeld blijft hangen. Het blijft hangen in het culturele bewustzijn.
Sylvia Boker groeide hier in de jaren 80 op met zwemmen. Ze kwam toen bedekt met huiduitslag naar buiten. Het water was giftig.
Ze zwemt vandaag in Kingston. Geen uitslag.
“De rivier is beslist schoner dan veertig jaar per jaar.”
Ze houdt haar hoofd boven de oppervlakte. Gewoon voor de zekerheid. De meeste mensen aan wie ze het vertelt, denken nog steeds dat ze gek is. Of moedig. Misschien allebei. Maar zwemmen in Londen? Het maakt deel uit van de geschiedenis. Altijd geweest.
Het moeilijke deel van officieel worden
Kingston is slechts een van de dertien plekken die deze status deze maand in heel Engeland krijgen. Rivier Fowey, Canvey Island, de Swale.
Het is hard werken. Kirsty Davies van Surfers Against Sewage ziet dit van dichtbij.
Gemeenschappen doen vrijwilligerswerk. Ze vullen formulieren in. Ze smeken landeigenaren om toestemming. Raden bemoeien zich ermee.
In sommige gebieden wordt water als een gevaar gezien. Een verplichting. Geen hulpbron.
Davies wil dat script omdraaien. Blauwe ruimtes zijn goed voor de geestelijke gezondheid. Ze zijn goedkoop. Ze zijn gratis.
We hebben meer toegang nodig.
Het is nog geen hoogseizoen. De lente laat zich nog steeds raden.
Maar kijk eens naar de gegevens. Londen wordt steeds warmer. Ook de Theems warmt op: sinds 2000 elk jaar met 0,13°C.
De algenbloei wordt steeds erger. De natuur verandert.
Als we het water aanraken, geven we er meer om. Een officieel bord met de tekst je kunt hier zwemmen doet iets psychologisch. Het nodigt ons uit om binnen te komen.
Sydney doet het. Portland doet het. We kunnen het hier doen.
De zomers worden heter. Onze steden veranderen in ovens.
We hebben koude plaatsen nodig waar we geen toegang hoeven te betalen.
Kom binnen. Het water is prima.
In ieder geval vandaag
