Niebo nad Morzem Północnym nie tylko się rozstąpiło; upadło. W nocy z 16 na 17 lutego 1962 r. potężny system sztormowy uformował się z zastraszającą szybkością i przesunął się w stronę Zatoki Niemieckiej. Kiedy dotarła do Hamburga, działał nie tylko wiatr. To była woda.

Wczesnym rankiem 17 lutego wiosenne przypływy przedarły się przez wały przeciwpowodziowe. Łaba, zwykle cicha arteria, zamieniła się w broń. Sieci telefoniczne przestały działać w ciągu kilku minut. Potem przyszła woda. Następnie gaz i prąd. Milionowe miasto pogrążyło się w czarnej, kipiącej pustce.

[IMG:0]

Najbardziej ucierpiał Wilhelmsburg, wyspiarski region położony pomiędzy dwoma odnogami Łaby. Tuż po godzinie 1 w nocy pękła tama Reicherstieg. Struktura obronna nie tylko przeciekła; pękło. Ludzi śpiących w łóżkach obudziły odgłosy zniszczenia. Panika była natychmiastowa. Mieszkańcy wspinali się na dachy, czepiali się drzew lub wspinali się na strychy, aby uciec przed wznoszącą się ciemną wodą.

Około 20% miasta znalazło się pod wodą. Poziom wody podniósł się do historycznego poziomu 5,70 metra. Nikt w Hamburgu nie był na to gotowy.

Miasto nieprzygotowane na katastrofę

Oficjalne plany obrony cywilnej miasta hanzeatyckiego były całkowicie niewystarczające. Tak, były listy worków z piaskiem i flar. Nie było jednak map pokazujących, które domy znajdowały się w strefie zalewu. Tysiące ludzi uwięzionych na nisko położonych obszarach nie miało dróg ucieczki.

[IMG:1]

Helmut Schmidt, ówczesny senator do spraw wewnętrznych, poprowadził zaimprowizowaną wojnę z falą. Nie było żadnych planów. Była tylko rozpacz.

Zmobilizował wszystko, co było pod ręką. Na pomoc przybyło 40 000 żołnierzy Bundeswehry. Ochotnicy wypełnili ulice. Piloci helikopterów i wioślarze na pontonach stali się linami ratunkowymi, ciągnąc ludzi z dachów i okien. Wypełnili luki w tamach wszelkimi dostępnymi materiałami – workami z piaskiem, meblami, wszystkim, co mogło spowolnić nieubłagany postęp morza.

“Nie od razu zrozumiano skalę katastrofy. Prawdziwy horror ujawnił się dopiero w kolejnych dniach.”

Straty ludzkie i finansowe

Obliczenie pełnego rozmiaru szkód zajęło trochę czasu. Kiedy wody w końcu opadły i policzono ciała, liczby były zdumiewające.

Powódź w Hamburgu pochłonęła życie 337 osób. Około 75 000 osób pozostało bez dachu nad głową. Szkody gospodarcze wyniosły 2,9 miliarda DM, co jest kwotą astronomiczną w roku 1962.

Dla podróżników i mieszkańców Hamburg jest dziś miastem kanałów i historii. Ale jego tożsamość ukształtowała się tej nocy. Powodzie pokazały, że przyroda nie szanuje granic miast. Zidentyfikowali luki w planowaniu urbanistycznym i reagowaniu w sytuacjach kryzysowych. Wymusili także całkowitą zmianę sposobu, w jaki Niemcy radzą sobie z falami sztormowymi.

Tamy zbudowano wyżej. Systemy są zdigitalizowane. Plany zostały zaktualizowane. Ale pamięć o wodzie pozostała.

Każdy, kto odwiedzi teraz Hamburg, prawdopodobnie będzie spacerował promenadą nad Łabą, nie zastanawiając się nad tym, co kryje się pod stopami. Miasto wygląda na stabilne. Bezpieczna. Ale zagrożenie nadal istnieje. Morze wciąż czeka.