De meeste reizigers die naar de Golanhoogvlakte gaan, verwachten wijngaarden, wijnhuizen en mooie tochten. Ze verwachten geen stad die bevroren is in de tijd, leeggeroofd en achtergelaten om te rotten.
Quneitra is die anomalie.
Het ligt in een vallei op de grens van Syrië en Israël. De stad bevindt zich technisch gezien in een door de VN gecontroleerde gedemilitariseerde zone. Het is een plek waar je door straten kunt lopen waar ooit 20.000 mensen woonden en waar je alleen maar stof, verroeste auto’s en gebroken beton aantreft.
Waarom gaan?
Omdat Quneitra een fysiek litteken is in het landschap van het Midden-Oosten. Het vertelt het verhaal van de Zesdaagse Oorlog, de Jom Kipoeroorlog en de complexe vredeshandhavingsinspanningen die daarop volgden. Het is een van de meest opvallende voorbeelden van stedelijke verlatenheid ter wereld.
Van caravanstop naar regionale hub
Quneitra was niet altijd een spookstad.
De geschiedenis gaat terug tot de Byzantijnse tijd. Eeuwenlang diende het als tussenstop voor karavanen die door de regio trokken. Tegen de 20e eeuw veranderde de demografische samenstelling. Moslim Circassiërs uit de Kaukasus vestigden zich daar. Ze maakten van Quneitra een cultureel centrum voor hun gemeenschap.
Naarmate het moderne Syrië zich vormde, werd de stad Arabischer. Halverwege de jaren zestig bloeide het.
Het was een kruispunt. Een marktcentrum. Een militaire post.
De bevolking overschreden 20.000 inwoners. Het was een belangrijk administratief knooppunt voor het zuidwesten van Syrië. Het leven was hier normaal. Toen kwam juni 1967.
De vernietiging en terugtrekking
Op 10 juni 1967 veroverden Israëlische troepen Quneitra.
De inwoners vluchtten. De meesten verhuisden naar andere delen van Syrië. De stad werd leeggemaakt.
Syrische troepen herwonnen tijdelijk de controle tijdens de Jom Kipoeroorlog in oktober 1973. Israëlische troepen heroverden het gebied kort daarna. Door de gevechten lag de infrastructuur in puin.
In 1974 werd een terugtrekkingsovereenkomst ondertekend.
Israëlische troepen trokken zich terug. Ze lieten Quneitra echter niet intact. De terugtrekking werd gevolgd door systematisch strippen. Gebouwen raakten beschadigd. Er werd gesneden in de nutsvoorzieningen. De stad werd verwoest.
Syrië weigerde het gebied te hervestigen.
De ruïnes werden achtergelaten als herinnering. Een monument voor de bezetting. De stad werd opgenomen in een gedemilitariseerde bufferzone. De UN Disengagement Observer Force (UNDOF) nam toezicht op het gebied.
Wat je vandaag zult zien
Een bezoek aan Quneitra is geen typische toeristische ervaring.
Je zult intacte gebouwen zien die zijn gestript. Midden op straat zie je verlaten voertuigen staan. De architectuur is een mix van beton in Sovjetstijl en moderne ontwerpen uit het midden van de eeuw.
De stad ligt in een vallei. Het landschap eromheen is ruig. De Golanhoogten vormen een grimmige achtergrond.
De toegang is beperkt.
Het gebied is een gedemilitariseerde zone. UNDOF bewaakt de perimeter. Reizigers moeten zich bewust zijn van de juridische en veiligheidsimplicaties van het betreden van dergelijke gebieden. Het is geen plaats voor informele bezienswaardigheden zonder de juiste toestemming of rondleidingen die de gevoelige aard van de site respecteren.
Waarom Quneitra belangrijk is
Qune
