Vroeger behandelden cruisemaatschappijen eilanden als winkelcentra. MSC Cruises speelt dat spel niet meer.
Ze geven een nieuwe invulling aan de privé-eilandervaring door middel van natuurbehoud.
Differentiatie die gasten steeds vaker verwachten, komt voort uit investeringen in de gezondheid van de oceanen en lokale gemeenschappen.
Het is niet alleen PR. Het is het product. Toeristen eisen nu inhoud, niet alleen schaduw. De trend verschuift wat interesse drijft. Als het rif sterft, doet de reis er dan nog steeds toe? MSC zegt ja, maar alleen als u erom geeft.
Het PIF (Public Investment Fund) doet een stap terug van directe weddenschappen. Er ontstaat een vacuüm. Privékapitaal stormt de lege ruimte binnen.
Maar hier is het probleem: geen twee investeerders zijn het eens over wat er daadwerkelijk groeit.
Weddenschappen zien er nu anders uit. Sommigen zien hotels. Anderen zien infrastructuur. Niemand is het ermee eens. De onzekerheid is het punt. Het landschap verschuift onder de voeten.
India gaat premium? Ja. Maar de luchtvaartmaatschappijen vechten om de budgetreiziger.
Air India en IndiGo introduceren instaptarieven. Ze jagen op prijsbewuste eerste vliegers. De hausse bestaat zeker. De echte kansen liggen op de onderste trede, niet op de top.
Het is contra-intuïtief. Misschien werkt het daarom. Je hebt eerst het volume nodig. De luxe volgt, of niet.
Theaters. Arena’s. Het zijn niet alleen locaties meer. Het zijn jaarrond merkvastgoed voor vervoerders.
Luchtvaartmaatschappijen richten zich op premiumklanten met loyaliteitsstrategieën voor live entertainment. Het is een verschuiving. Als je naar een show gaat, willen ze dat je met hen mee vliegt.
Of aanwezigheid zich vertaalt in boekingen blijft onduidelijk. Bewustwording is goedkoop. De inkomsten zijn moeilijk. We zullen zien.
