De regering-Trump onderzoekt naar verluidt een onconventionele methode om Spirit Airlines te redden, een luchtvaartmaatschappij die al zeven jaar geen winst heeft gemaakt en nog steeds aanzienlijke financiële verliezen lijdt. Het voorgestelde plan omvat een grootschalige overheidsinterventie die de eigendomsstructuur van de luchtvaartmaatschappij fundamenteel zou veranderen en gebruik zou maken van de juridische bevoegdheden die doorgaans voorbehouden zijn aan oorlogstijd.
Het mechanisme: de Defensieproductiewet
Het middelpunt van dit voorstel is het gebruik van de Defense Production Act (DPA). Hoewel deze wet traditioneel wordt gebruikt om particuliere bedrijven te dwingen prioriteit te geven aan overheidscontracten of om de productie van kritieke goederen tijdens nationale noodsituaties op te voeren, verleent deze wet de overheid ook de bevoegdheid om leningen te verstrekken aan particuliere bedrijven in het belang van de nationale defensie.
Binnen het voorgestelde kader:
– De overheid zou Spirit Airlines een lening van $500 miljoen verstrekken.
– Door de voornaamste schuldenaar te worden in de faillissementsprocedure van Spirit zou de overheid haar positie aan de voorkant van de terugbetalingslijn veiligstellen.
– In ruil voor deze steun zou de regering een bevelschrift ontvangen dat haar een 90%-aandeel in de luchtvaartmaatschappij toekent zodra deze uit het faillissement komt.
– Het Pentagon zou mogelijk de “overcapaciteit” van Spirit gebruiken om troepen en militaire vracht te vervoeren.
Strategische doelstellingen versus economische realiteit
Het langetermijndoel van de regering is om de luchtvaartmaatschappij te stabiliseren en deze uiteindelijk met winst aan een andere luchtvaartmaatschappij te verkopen. Het plan wordt echter geconfronteerd met aanzienlijke logische en economische hindernissen die vragen oproepen over de haalbaarheid ervan.
1. Het probleem van de “brandsnelheid”.
Financiële analisten merken op dat, op basis van het huidige verliespercentage van Spirit, een injectie van $500 miljoen slechts een paar maanden liquiditeit zou kunnen opleveren. Dit creëert een cyclus waarin de overheid feitelijk een falend bedrijfsmodel overneemt, en daarbij enorme operationele verliezen ervaart.
2. De exitstrategie
Het plan is gebaseerd op de veronderstelling dat andere luchtvaartmaatschappijen geïnteresseerd zullen zijn in de aankoop van Spirit zodra deze gestabiliseerd is. Gezien het gebrek aan marktinteresse in Spirit tot nu toe blijft het vooruitzicht op een winstgevende verkoop zeer speculatief.
3. Concurrentieonevenwichtigheden
Er is een potentieel conflict met betrekking tot de eerlijkheid van de markt. Als Spirit wordt omgevormd tot een primaire overheidscontractant, kan het een voordeel behalen dat andere commerciële luchtvaartmaatschappijen niet kunnen evenaren, waardoor het concurrentielandschap van de luchtvaartindustrie mogelijk wordt verstoord.
Tegenstrijdigheden in de logica
Het voorstel is ook onder de loep genomen vanwege de interne inconsistenties ervan. President Trump heeft de deal door twee verschillende lenzen bekeken:
– Als een op winst gerichte onderneming: Suggereert dat de overheid activa “vrijwel schuldenvrij” zal verwerven en deze met winst zal verkopen wanneer de olieprijzen dalen.
– Als instrument voor concurrentie: Uiting geven aan de wens om een groot aantal luchtvaartmaatschappijen in stand te houden om het concurrentievermogen van de sector te waarborgen.
Deze twee doelstellingen – door de overheid geleide consolidatie via reddingsoperaties en het in stand houden van een concurrerende markt met meerdere luchtvaartmaatschappijen – werken vaak tegengesteld.
Contextzaken: Het gebruik van de Defense Production Act voor een reddingsoperatie voor commerciële luchtvaartmaatschappijen is een extreme maatregel. Het signaleert een verschuiving naar zware staatsinterventie in de particuliere sector, waardoor de grenzen tussen het nationale veiligheidsbeleid en het welzijn van het bedrijfsleven vervagen.
Conclusie
Het voorstel om defensiegerelateerde noodbevoegdheden te gebruiken om een in moeilijkheden verkerende commerciële luchtvaartmaatschappij te redden vertegenwoordigt een zeer experimentele benadering van economisch management. Hoewel het erop gericht is de militaire logistiek veilig te stellen en banen te redden, hangt het succes van het plan af van het oplossen van diepgewortelde structurele verliezen die misschien niet met één enkele lening kunnen worden opgelost.
