Terwijl Royal Jordanian zijn vloot moderniseert met de nieuwste generatie Embraer E190/195-E2 regionale jets, is er een verrassende en controversiële nieuwe cabineconfiguratie ontstaan. Hoewel de luchtvaartmaatschappij ernaar streeft haar dienstverlening te verbeteren, suggereert een recente evaluatie van het nieuwe business class-product dat een ‘creatieve’ benadering van het stoelontwerp de passagierservaring feitelijk kan ondermijnen.
De gespreide lay-out: intentie versus realiteit
Op deze nieuwere Embraer-jets heeft Royal Jordanian afstand genomen van de traditionele 1-2 business class-indeling en in plaats daarvan gekozen voor een 2-2-configuratie. Om de ruimte en privacy binnen deze dichtere opstelling te maximaliseren, heeft de luchtvaartmaatschappij een verspringend ontwerp geïmplementeerd.
In deze opstelling zijn de stoelen bij het raam en het gangpad verschoven. De raamzitplaats bevindt zich halverwege tussen de stoelen aan het gangpad van de aangrenzende rij. Dit ontwerp was waarschijnlijk bedoeld om twee doelen te bereiken:
– Verhoogde privacy: Zorgt voor een gevoel van scheiding tussen passagiers.
– Verbeterde breedte: Gebruikmakend van de offset om iets meer breedte uit elke stoel te persen vergeleken met een standaard economy-indeling.
De uitvoering levert echter aanzienlijke praktische hindernissen op. Omdat de stoelen een ‘schaal’-ontwerp hebben – waarbij achterover leunen betekent dat de stoel naar voren wordt geschoven – wordt de opening tussen de rijen vrijwel onbestaande. Dit maakt toegang tot de stoel bij het raam een fysieke uitdaging, waarbij passagiers over de persoon op de stoel aan het gangpad moeten stappen, zelfs als de stoel volledig rechtop staat.
De “Privacy”-paradox
De belangrijkste tekortkoming van dit ontwerp is niet het gebrek aan fysieke ruimte, maar het psychologische ongemak dat het creëert.
Hoewel de gespreide indeling privacy wil bieden, ontstaat er onbedoeld een ongemakkelijke sociale dynamiek. Omdat de stoel bij het raam verschoven is, bevindt de passagier op de stoel aan het gangpad zich slechts enkele centimeters achter de persoon op de stoel bij het raam. In plaats van zich privé te voelen, voelt de passagier aan het raam zich vaak ‘getoond’, alsof hij of zij in de gaten wordt gehouden door de persoon die direct achter hem of haar zit.
“Het is niet zo dat ze afluisteren; het is dat je het gevoel hebt dat je in de gaten wordt gehouden omdat de persoon zo dicht bij je schouder zit.”
Zonder privacyscheidingen die de zichtlijn doorbreken, voelt de indeling opdringeriger aan dan een traditionele zitopstelling naast elkaar.
Een mismatch voor langeafstandsmissies
Deze ontwerpkeuze is vooral problematisch als we kijken naar de veranderende rol van de Embraer-vloot. Historisch gezien werden deze regionale vliegtuigen gebruikt voor korte, intraregionale hoppen. Tegenwoordig gebruikt Royal Jordanian ze voor veel langere missies, waaronder vijf uur durende vluchten naar Europa (zoals Amman naar Frankfurt).
Deze verschuiving creëert een servicekloof:
1. Verlengde duur: Passagiers brengen aanzienlijk meer tijd door op een stoel die het comfort en de ergonomische flow van traditionele business class mist.
2. Concurrentienadeel: Op Europese routes concurreert Royal Jordanian met grote luchtvaartmaatschappijen die standaard intra-Europese business class-producten aanbieden. Door te kiezen voor een krappe, gespreide regionale configuratie kan de luchtvaartmaatschappij passagiers te weinig bedienen die een hoger comfortniveau verwachten voor middellangeafstandsvluchten.
Conclusie
De poging van Royal Jordanian om te innoveren met een gespreide 2-2 business class-indeling op zijn Embraer-vloot heeft geresulteerd in een product dat voorrang geeft aan stoeldichtheid boven passagierswaardigheid en comfort. Hoewel het ontwerp probeert het ruimteprobleem op te lossen, creëert het nieuwe problemen met betrekking tot toegankelijkheid en sociale onhandigheid, waardoor het een twijfelachtige keuze is voor langdurige regionale vluchten.
