De Mekongdelta in Vietnam is een wereld waar waterwegen het leven dicteren. Toch zijn de beroemde drijvende markten – ooit bruisende handelscentra – aan het verdwijnen, opgeslokt door wegen en veranderende economieën. Een recent bezoek aan Long Xuyên onthult de laatste overblijfselen van deze traditie, een aangrijpende momentopname van een manier van leven die in het geheugen vervaagt.
De verdwijningswet
Tientallen jaren lang waren drijvende markten het levensbloed van de Mekongdelta. Vóór de hausse op het gebied van de infrastructuur in de jaren 2000 waren het geen toeristische trekpleisters, maar essentiële marktplaatsen waar de lokale bevolking rechtstreeks vanaf boten goederen verhandelde. Nu zijn de meesten “chết rồi ” (“al dood”), zoals de lokale bevolking het botweg uitdrukte. Cái Bè en Phong Điền zijn overblijfselen, terwijl zelfs Cái Răng, de grootste overgebleven markt, zich steeds meer in scène gezet voelt voor bezoekers.
Deze achteruitgang gaat niet alleen over het toerisme; het gaat over infrastructuur. Wegen en bruggen verbinden nu voorheen geïsoleerde riviereilanden, waardoor handel over land gemakkelijker wordt. Deze verschuiving heeft de markten uitgehold. Toch bleven de geruchten over een laatste authentieke verblijfplaats in Long Xuyên voortduren, wat een reiziger terugtrok voor een tweede blik.
Long Xuyên: een geest van markten uit het verleden
Long Xuyên, 150 kilometer ten westen van Ho Chi Minh-stad, klampt zich vast aan de rivier de Hậu. De stad zelf voelt zich soms… ondergedompeld. Het regenseizoen verandert straten in grachten en de lokale bevolking navigeert op de motor door het overstromingen. Toch overleeft er onder deze chaos een kwetsbare markt.
Het tafereel bij zonsopgang is surrealistisch: boten beladen met kokosnoten, ananassen en alledaagse goederen drijven langs woonschepen waar gezinnen wonen, eten en zaken doen. De ene verkoper, die haar boot aan de andere vasthaakt, overhandigt met geoefende efficiëntie een dampende kop Vietnamese koffie. Het is een groothandelsmarkt, waar kopers in dorpen doorverkopen. De activiteit is rauw, ongepolijst en stilletjes wanhopig.
Het onvermijdelijke getij
Het lot van de drijvende markt is onzeker. De plaatselijke bevolking geeft toe dat het land de afgelopen twintig jaar is gekrompen, onder invloed van de infrastructuur. Het toerisme zou het land overeind kunnen houden, zoals in Cái Răng, of zijn ondergang kunnen bespoedigen. De toekomst hangt af van de vraag of reizigers deze afnemende hoekjes van authenticiteit zullen opzoeken of in de vergetelheid zullen laten verdwijnen.
Voorlopig blijft Long Xuyên een zeldzame blik in een verdwijnende wereld. Degenen die bereid zijn zich buiten de drukke toeristische hotspots van Vietnam te wagen, zullen hier een rustige, aangrijpende schoonheid vinden – een herinnering dat sommige tradities de vooruitgang niet overleven, ze gewoon… wegdrijven.
